Güven bunalımı

bana inanmamakta kararlılığını saklama boşuna
çok veriler var elimde
bütün kesin yanıtlarımın ardından
aklından bir “acaba” geçiriyorsun
açıktan değil gerçi
ama biliyorum

dörtlü bir kavşaktayız diyelim ki
ve diyelim ki yolu bildiğimi biliyorum
varmak için varılması gereken yere
sola dönmeye kalkıyorum
“acaba” demiyorsun ama sağa bakıyorsun

diyelim ki güzel bir gecedeyiz
loş bir romantizmdeyiz
içimi aşk basmış
gözlerim ışıl ışıl
ellerim yaramaz
tam seni sevdiğimi söyleyeceğim ki
“beni seviyor musun sahiden” sorusunu yapıştırıyorsun
ve elbette çileden çıkarıyorsun beni o an
hırsla kalkıyorum
gözlerimdekileri iyice göresin diye
ışıkları yakıyorum
ama aptallık bu yaptığım
çünkü çoktan kaçırmışım
gözlerimin yüzeyine çıkan duyguları
“mantıklı olmalıyım” diyorum içimden
yarattığın sarsıntıyı atlatıp sonra yanıtlamalıyım
zaten çok ince ipek ipliklerle örülen bu şeyi
aşkı yani
yıpratmamalıyım
donuk bir ton yükleyerek sesine
“yıprandı mı aşkımız sence” sorusuyla
pişmiş aşa su katıyorsun
ben tam “beni hiç anlamıyorsun” diyecekken
“seni çok iyi anlıyorum”u yapıştırıyorsun
gördün mü sevdiğim
bana hiç inanmadığını
ne kadar iyi bilmekteyim

selah
19:52
13 11 2009